Met caravan naar Turkije en Georgië - Deel 1
- 3 dagen geleden
- 6 minuten om te lezen
📍 Route: Bulgarije → Istanbul → Safranbolu → Rize → Georgië
🚐 Reisvorm: Met caravan door Turkije en langs de Zwarte Zee
📅 Reistijd: Mei tot oktober
🛣 Wegen: Afwisselend snelwegen, bergwegen en kustroutes
💳 Tolwegen: Vignet nodig in Turkije
🏕 Overnacht: Campings en kleine familiecampings
Via de Zwarte Zee naar de grens van Georgië
De slagboom gaat omhoog en voor ons ligt Turkije. Na maanden routes vergelijken, campings opslaan, video’s kijken en twijfelen rijden we bij Kapıkule de grens over van Bulgarije naar Turkije. Met onze caravan achter de auto, richting een deel van Europa waar we nog nooit geweest zijn.
Eerlijk gezegd vonden we het behoorlijk spannend. Niet op een negatieve manier, maar juist omdat het zo onbekend was.
Hoe zouden de wegen zijn?
Hoe zou het rijden gaan met caravan in de bergen?
Hoe zouden de grensovergangen verlopen?
En hoe anders zou Turkije echt zijn ten opzichte van Europa?
Al binnen een paar uur voelen we dat dit geen gewone reis gaat worden.
De grens over naar Turkije
De overgang van Bulgarije naar Turkije verloopt verrassend soepel. Bulgarije uit gaat snel. Turkije in duurt wat langer. Paspoorten, voertuigpapieren, caravancontrole, verzekering controleren. Het bekende spel van loketten, slagbomen en douanebeambten.
Maar nergens voelt het vervelend. Sterker nog, zodra we Turkije binnenrijden verandert direct de sfeer. Grote Turkse vlaggen langs de weg, minaretten aan de horizon, vrachtwagens uit heel Europa die richting Azië rijden. We zijn écht onderweg in Turkije en dat gevoel blijft bijzonder. We kopen net na de grens bij een ptt-shop (postwinkel) een vignet voor de wegen in Turkije. DIt is een sticker voor op je raam, die je van te voren moet opwaarderen en je kan alleen cash betalen.
Istanbul bewust overslaan
Veel reizigers rijden rechtstreeks Istanbul in. Wij besluiten dat niet te doen.
Met caravan door een miljoenenstad rijden voelt voor ons niet echt ontspannen. Bovendien willen we rustig wennen aan Turkije. Aan het verkeer, het ritme en de sfeer van het land.
Daarom kiezen we voor een camping in Sarıyer, aan de Europese kant van Istanbul vlak bij de Bosporus. Dat blijkt een goede keuze, het is hier lekker rustig.
Vanaf de boulevard kijken we uit over de Bosporus waar enorme vrachtschepen tussen Europa en Azië varen. Vissers zitten langs de waterkant en families wandelen over de boulevard. Op de achtergrond klinkt de oproep tot gebed vanuit verschillende moskeeën tegelijk. Voor het eerst voelen we echt dat we ver van 'huis' zijn.
Safranbolu voelt als een andere tijd
Na Istanbul rijden we verder richting Safranbolu. De drukte verdwijnt langzaam en het landschap wordt groener en heuvelachtiger. We overnachten op een kleine camping vlak bij het oude centrum, gerund door een ontzettend vriendelijke eigenaar die direct nieuwsgierig is naar onze reis.
Safranbolu voelt alsof je terugstapt in de tijd. Ottomaanse huizen hangen tegen de heuvels, de straatjes zijn smal en geplaveid met kinderkopjes en overal ruik je kruiden, thee en vers eten. In kleine winkeltjes worden handgemaakte producten verkocht en op pleintjes drinken mannen thee terwijl ze urenlang lijken te praten over alles en niets. Niet voor niets staat het historische centrum op de UNESCO Werelderfgoedlijst.
Juist hier krijgen we ook voor het eerst twijfels over de auto. Tijdens langere hellingen merken we dat de motor warmer wordt dan normaal. We besluiten daarom langs een garage te gaan in Safranbolu. Gelukkig lijkt het geen groot probleem, maar de monteur adviseert ons wel voorzichtig te zijn in steile berggebieden.
Vanaf dat moment luisteren we bij iedere klim nét iets beter naar de motor en kijken we misschien iets te vaak naar de temperatuurmeter. Niet ideaal als je richting de bergen van de Zwarte Zee rijdt. Maar toch overheerst vooral het enthousiasme.
Richting de Turkse Zwarte Zee
Vanaf Safranbolu verandert Turkije opnieuw compleet. Het binnenland maakt plaats voor de groene wereld van de Zwarte Zee regio. De weg slingert langs de kust, soms hoog boven zee, dan weer dwars door kleine dorpjes waar vissersboten in de haven liggen.
Hoe verder we richting het oosten rijden, hoe minder toeristisch het wordt.
We zien nauwelijks buitenlandse reizigers. Wel heel veel vrachtwagens richting Georgië, oude dorpjes, mannen die thee drinken langs de weg en kinderen die enthousiast zwaaien naar onze Nederlandse caravan.
Onderweg verandert ook het landschap opnieuw. We komen in het gebied van de hazelnoten terecht. Turkije verzorgt ongeveer zeventig procent van de wereldproductie van hazelnoten en dat zie je hier overal terug. Langs de wegen liggen grote blauwe zeilen vol hazelnoten te drogen en bij kleine stalletjes worden ze vers verkocht.
Het voelt alsof we steeds dieper een ander Turkije binnenrijden. Na duizenden kilometers onderweg te zijn geweest verschijnen er eindelijk weer meer “roze” bezienswaardigheden op onze kaart. (Lianne arceert met roze op de kaart bezienswaardigheden die interssant kunnen zijn)
Een van die plekken brengt ons naar de omgeving van Maçka, vlak bij het beroemde Sumela klooster. Hier staan we op Verizana Restaurant & Camping. Een kleine familiecamping met basisvoorzieningen, maar wel een heerlijke plek onder de bomen. Inclusief hangmatten en uitzicht op de groene bergen van de Zwarte Zee regio.
Op deze plek beleven we ons eerste echte Turkse ontbijt. Of eigenlijk… ons eerste Turkse ontbijt als lunch. De tafel stroomt vol met kleine gerechtjes. Olijven, verschillende kazen, gebakken ei, tomaat, komkommer, brood, honing, jam en natuurlijk eindeloos veel thee. Alles vers, lokaal en met zichtbaar plezier klaargemaakt.
We merken hoe belangrijk eten hier is. Niet snel even iets pakken, maar uitgebreid samen aan tafel zitten. Het zijn precies die kleine momenten die een reis letterlijk en figuurlijk kleur geven.
Een onverwachte tussenstop bij Camping Danzi
Uiteindelijk bereiken we de omgeving van Rize, midden in het groene theegebied van noordoost Turkije. Hier staan we op Camping Danzi.
Een camping die achteraf een van de meest bijzondere plekken van de hele reis blijkt te worden.
Eigenlijk zouden we hier maar kort blijven. Even uitrusten en daarna door richting Georgië. Maar opnieuw begint de auto kuren te geven tijdens de steile ritten in de bergen rondom Rize. Via de camping komen we terecht bij een garage in de buurt. Daar wordt serieus naar de auto gekeken en moeten onderdelen besteld worden.
Ineens verandert onze planning. Geen haast meer, geen “morgen weer verder”, maar gewoon even wachten. Wat gek genoeg helemaal niet zo erg is.
Camping Danzi ligt tussen de groene heuvels en theevelden van de Zwarte Zee regio. Regelmatig hangt er mist tussen de bergen, gevolgd door zon en korte regenbuien. Vanaf de camping hoor je wel de drukke weg op de achtergrond, maar tegelijkertijd voelt het alsof het leven hier langzamer gaat.
Doordat we langer blijven ontstaat er contact. Met andere reizigers, met het personeel en met de eigenaar van de camping. We drinken thee, praten met handen en voeten, krijgen tips over Georgië en horen verhalen over het leven in deze regio van Turkije. Juist op het moment dat wij daar noodgedwongen wat langer staan, gebeurt er iets bijzonders.
Een Turkse bruiloft op onze trouwdag
De eigenaar van Camping Danzi gaat trouwen. Tot onze verrassing worden we persoonlijk uitgenodigd voor zijn bruiloft. Alsof dat al niet bijzonder genoeg is, blijkt het ook nog exact onze eigen trouwdatum te zijn. Toeval? Misschien, of juist niet.
Ineens zitten we midden in een Turks trouwfeest aan de Zwarte Zee. Tussen families die we nauwelijks kennen, maar die ons behandelen alsof we erbij horen. Er wordt gedanst, gegeten, gelachen en muziek klinkt tot diep in de avond.
Natuurlijk worden ook wij de dansvloer op getrokken.
Het zijn precies dit soort momenten die je niet kunt plannen. Momenten die ontstaan wanneer je langzaam reist en openstaat voor wat onderweg gebeurt.
Achteraf kijken we daar misschien nog wel met meer warmte op terug dan op sommige beroemde bezienswaardigheden van deze reis. Want juist daar, tussen de theevelden van noordoost Turkije, voelden we opnieuw waarom we deze manier van reizen zo bijzonder vinden.
Langzaam richting Georgië
Na een paar dagen wachten lijkt de auto weer goed te functioneren en maken we de caravan opnieuw rijklaar. Voor ons ligt de grens met Georgië. Een land waar we enorm nieuwsgierig naar zijn, maar waar we eigenlijk nog weinig van weten.
Terwijl we verder langs de Zwarte Zee rijden voelen we opnieuw die mix van spanning en enthousiasme. De bergen worden hoger, de wegen ruiger, de vrachtwagens richting Georgië nemen toe.
Langzaam komt de volgende grote stap van deze reis dichterbij…
Opmerkingen