Met de caravan naar Turkije en Georgië | Deel 2 | Georgië verrast ons vanaf de eerste kilometer
- 13 jun
- 7 minuten om te lezen
Na een lange reis langs de zwarte zee in Turkije komt de grens met Georgië eindelijk in zicht. Het is een land waar we al maanden nieuwsgierig naar zijn, maar tegelijkertijd weten we er verrassend weinig van. Natuurlijk hebben we foto's gezien van hoge bergtoppen, eeuwenoude torens en ruige wegen door de Kaukasus. Toch blijft het vooral een grote onbekende. Misschien is dat juist wat ons zo aantrekt.
Vooraf hadden we de nodige verhalen gelezen over de grensovergang bij Sarpi. Lange wachtrijen, ingewikkelde procedures en een bijzondere regel waarbij alleen de bestuurder met het voertuig de grens mag passeren. Gezonde spanning dus. Vooral bij Lianne, die zichzelf graag goed voorbereidt op alles wat komen gaat.
Achteraf blijkt die spanning nergens voor nodig.
Turkije uit zijn we binnen tien minuten. Daarna volgt het bijzondere moment waarop onze wegen letterlijk even scheiden. Rudolf blijft met auto, caravan en Misty achter in de rij voor de voertuigen, terwijl Lianne te voet door een lange overdekte gang richting de Georgische paspoortcontrole loopt. Nog voordat er tijd is om echt zenuwachtig te worden, staat ze al aan de andere kant. Een stempel in het paspoort, een korte controle van de tas en klaar.
Wanneer we elkaar even later weer ontmoeten aan de Georgische kant van de grens, moeten we er eigenlijk om lachen. Alle spanning van de afgelopen dagen blijkt volledig overbodig te zijn geweest.
De eerste kilometers door Georgië voelen direct anders dan Turkije. Alsof iemand ongemerkt het decor heeft verwisseld. Oude Sovjetflats staan naast moderne gebouwen. Auto's rijden rond met deuken waarvan je denkt dat ze allang afgeschreven hadden moeten zijn. Tegelijkertijd zie je hippe koffietentjes, nieuwe winkels en moderne appartementen.
Het is moeilijk uit te leggen, maar Georgië voelt vanaf de eerste minuut avontuurlijker.
Onze eerste stop wordt Camping Tabor, vlak bij Batumi. Camping is misschien een groot woord. Het is vooral een groot grasveld met eenvoudige voorzieningen en op loopafstand van het strand. Voor ons is het precies goed. Na alle indrukken van de grens vinden we het heerlijk om even rustig te landen.
Nog diezelfde middag rijden we Batumi in om simkaarten te regelen bij Magti. Binnen tien minuten zijn we weer volledig online. Daarna volgt een bezoek aan Carrefour, iets waar we ons vooraf nooit op verheugd hadden, maar na weken onderweg voelt een grote supermarkt bijna als een uitje. Goede appels, verse producten en zelfs een dierenwinkel waar Misty weer voldoende voorraad voer krijgt.
Ondertussen kijken we onze ogen uit naar het verkeer. In Turkije vonden we het verkeer soms al creatief, maar Georgië doet daar nog een schepje bovenop. Auto's halen in op plekken waar wij dat nooit zouden bedenken. Sommige voertuigen lijken nauwelijks nog een bumper te hebben. Tegelijkertijd stopt vrijwel iedereen keurig voor een zebrapad. Het duurt even voordat we begrijpen dat hier simpelweg andere regels lijken te gelden.
Na een paar dagen trekken we verder langs de Georgische Zwarte Zee. In Ureki vinden we een bijzonder plekje direct aan het enige zwarte zandstrand van het land. Dat zwarte zand blijkt overigens geen marketingverhaal. Het strand is daadwerkelijk donker van kleur.
Tijdens een avondwandeling raken we aan de praat met een buurman uit Belarus. Hij vertelt dat hij ruim 2500 kilometer heeft gereden om hier vakantie te vieren. Het zijn van die ontmoetingen die misschien maar een kwartier duren, maar die toch blijven hangen. Iedereen onderweg heeft zijn eigen verhaal en soms kruisen die verhalen elkaar heel even.
Diezelfde avond maken we ook kennis met de Georgische keuken. Het beroemde kaasbrood verschijnt op tafel, samen met gevulde deegpakketjes met vlees. Simpele gerechten misschien, maar wel ontzettend smaakvol. Georgië blijkt niet alleen een prachtig land te zijn om doorheen te reizen, maar ook een land waar goed eten bijna vanzelfsprekend lijkt.
Na de kust lonken de bergen
Volgens Google Maps is het maar een ritje van drie uur naar Larchvali. Dat blijkt achteraf een van de meest optimistische voorspellingen van de hele reis te zijn.
Zodra we het binnenland in rijden verandert alles. Het asfalt maakt regelmatig plaats voor grind. Wegwerkzaamheden zorgen ervoor dat tweebaanswegen plotseling veranderen in smalle doorgangen waar maar één voertuig tegelijk langs kan. Op sommige stukken klimmen we met caravan over hellingen van elf procent terwijl de weg tegelijkertijd uit losse stenen bestaat.
Halverwege staan we zelfs een tijd stil omdat een vrachtwagen vastloopt tussen de werkzaamheden. Niemand lijkt zich er druk om te maken. Er wordt overlegd, gewezen, gelachen en uiteindelijk verschijnt er ergens een shovel die het probleem oplost. Daarna rijdt iedereen weer verder alsof er niets gebeurd is.
Wanneer we uren later aankomen bij Camping Aghvi zijn we moe, maar vooral onder de indruk. De camping ligt midden in de natuur, omringd door bergen en bossen. We zijn vrijwel alleen. Misty loopt vrij over het terrein en wij ploffen neer in een van de hangmatten.
Hier besluiten we de caravan achter te laten, want het doel waar we al weken naar uitkijken ligt nog verder de bergen in.
Ushguli
De volgende ochtend vertrekken we vroeg met alleen de auto. Wat volgt is zonder twijfel de mooiste rit die we in drie jaar fulltime reizen tot nu toe hebben gereden.
Hoe hoger we komen, hoe indrukwekkender het landschap wordt. We rijden langs diepe valleien, snelstromende rivieren en bergwanden die loodrecht omhoog lijken te schieten. Regelmatig zien we waarschuwingsborden voor aardverschuivingen. Op meerdere plekken liggen verse stenen naast de weg als stille herinnering dat de natuur hier uiteindelijk bepaalt wat er gebeurt.
Ondertussen komen we onderweg nauwelijks verkeer tegen. Wel koeien. Heel veel koeien. Schapen. Paarden. Zelfs op grote hoogte lopen ze rustig over de weg alsof wij de bezoekers zijn en misschien is dat ook wel zo.
Bij de Zagari Pass stoppen we voor het eerst echt lang. Voor ons ontvouwt zich een panorama van besneeuwde toppen en eindeloze bergketens. Het is zo'n uitzicht waarbij je automatisch stil wordt. Niet omdat er niets te zeggen valt, maar omdat woorden simpelweg tekortschieten.
Een paar uur later bereiken we Ushguli. Dit is een plek die nog indrukwekkender blijkt dan alle foto's die we vooraf hebben gezien.
De eeuwenoude torens steken boven de huizen uit, paarden lopen vrij door het dorp en rondom ons rijzen de bergen van de Kaukasus op. We overnachten in een eenvoudige cabin waar Misty gewoon mee naar binnen mag. Luxe is er nauwelijks, maar dat mist hier niemand.
Die avond wandelen we naar de Lamaria kerk boven het dorp. Terwijl de zon langzaam achter de bergen verdwijnt, kijken we uit over Ushguli en de torens die hier al eeuwen staan.
Op zulke momenten begrijpen we precies waarom we deze reis hebben gemaakt.
Niet om zoveel mogelijk landen af te vinken.
Niet om zoveel mogelijk bezienswaardigheden te bezoeken.
Maar om af en toe op een plek terecht te komen die je nog jarenlang bijblijft.
Ushguli is zeker zo'n plek.
De auto start niet
De volgende ochtend worden we wakker in een ijskoud Ushguli. Buiten is het helder en de bergen kleuren langzaam goud in het ochtendlicht. We hebben allebei redelijk geslapen, al was het met een dekbed dat eigenlijk nét iets te klein was voor twee personen. Misty vond dat ook en kroop ergens midden in de nacht lekker tussen ons in. Gezellig voor haar, iets minder voor ons. 😅
We willen nog wat van de omgeving bekijken voordat we terugrijden naar de camping. Nog één keer genieten van deze bijzondere plek hoog in de Kaukasus.
Alleen denkt de auto daar anders over. De sleutel gaat om, maar er gebeurt helemaal niets.
Niet echt het geluid waar je op zit te wachten als je op ruim 2100 meter hoogte midden in de bergen staat.
Gelukkig schiet de eigenaar van onze cabin direct te hulp. Met startkabels en een flinke dosis Georgische nuchterheid krijgen we de Volvo weer aan de praat. We besluiten geen risico te nemen en direct terug te rijden naar Camping Aghvi.
Onderweg genieten we nog één keer van de indrukwekkende route. Van de hoge bergpassen, de uitzichten over de valleien en de dorpjes waar het lijkt alsof de tijd heeft stilgestaan. Toch kijken we af en toe ook even naar het dashboard. Zou de auto het volhouden?
Dat doet hij gelukkig
Terug op de camping blijkt al snel wat het probleem is. Niet de motor, niet de versnellingsbak, maar gewoon de accu die de geest heeft gegeven. Na alle zorgen van de afgelopen weken valt dat eigenlijk nog mee.
Wat volgt is opnieuw zo’n typisch reisverhaal dat je thuis nooit zou beleven.
Via de eigenaresse van Camping Aghvi komen we in contact met Gio. Officieel runt hij een wasstraat. Onofficieel lijkt hij alles te kunnen. Monteur, regelaar, chauffeur en probleemoplosser.
Met veel enthousiasme neemt hij Rudolf mee op pad. Eerst naar de wasstraat, want blijkbaar verdient een auto die gerepareerd moet worden ook eerst een wasbeurt. Daarna rijden ze verder door het dorp op zoek naar een nieuwe accu. Onderweg wordt er naar bekenden getoeterd, worden handen geschud en ontstaan gesprekken waar Rudolf nauwelijks iets van begrijpt, maar waar iedereen zichtbaar plezier in heeft.
Aan het einde van de middag zit er een nieuwe accu in de Volvo en start de auto weer alsof er nooit iets aan de hand is geweest.
Wanneer Rudolf Gio wil bedanken voor alle hulp, blijkt dat nog niet zo eenvoudig. Hij wil eigenlijk geen extra geld aannemen. Uiteindelijk lukt het toch en niet veel later zit Rudolf aan een biertje met een groep lokale bewoners die hij die ochtend nog nooit had ontmoet.
Terwijl de zon langzaam achter de bergen verdwijnt, realiseren we ons opnieuw waarom we zo graag op deze manier reizen.
Natuurlijk zijn de bergen van Ushguli indrukwekkend. Maar uiteindelijk zijn het vaak de mensen die je ontmoet die een plek echt onvergetelijk maken.
Daarvan zouden we in Georgië nog veel meer mooie voorbeelden tegenkomen. Dat is allemaal te lezen in de volgende blogs over deze reis.
Opmerkingen