Met de camper naar de Noordkaap | deel 3 | Door Letland en Estland: van Riga tot de overkant van de kaart
Deel 3 — mei 2026. In Riga verliezen we de tijd tussen oude landkaarten. In Estland volgen we het Peipusmeer tot dicht bij Rusland, ontdekken we plekken die ooit geheim waren en vinden we rust aan zee. Soms doen we veel, soms helemaal niets. En dan wacht Tallinn, waar we bijna vergeten dat we ook nog verder willen naar Finland.
Onze route naar de Noordkaap in deel 3
Riga → Cēsis → Tartu → Peipusmeer → Kauksi → Kuremäe → Narva → Narva Jõesuu → Sillamäe → Mereoja → Hara → Tallinn
Reisperiode: mei 2026
Landen: Letland en Estland
Reismiddel: camper
Volgende bestemming: Helsinki, Finland
Op de fiets door Riga, ondanks de buienradar
Wie op de weersverwachting afgaat, blijft vandaag binnen. Boven Riga hangen op de ene app flinke regenbuien, terwijl de andere het bij bewolking houdt.
We wagen het erop. Op fietse!
Vanaf de camping is het maar drie kilometer naar de oude binnenstad. Al hobbelend over de bestrating rijden we langs de Drie Broers en verder naar het Zwarthoofdenhuis. Wat een gebouw. De gevel vraagt om een foto, maar ook binnen is genoeg te bekijken, van de oude kelders tot het zilver. Het gebouw werd tijdens de Tweede Wereldoorlog verwoest en in de jaren negentig herbouwd. Dat hebben ze prachtig gedaan. Over het Zwarthoofdenhuis
Daarna gaan we naar de markthallen. We dwalen langs eten, vis en allerlei andere koopwaar. Buiten liggen de fruitkramen vol en staan heel veel plantjes. Ondertussen moet er ook nog even een schroefje voor Rudolfs fiets worden gehaald. Dat wordt een kleine reparatie, want ook op reis zijn er van die klusjes die tussendoor moeten gebeuren.
Het hoogtepunt van de dag moet dan nog komen. Een kaartenwinkel.
Dat klinkt misschien niet als een plek waar je zomaar een uur doorbrengt, maar bij Jāņa Sēta lukt ons dat moeiteloos. Routekaarten, reisgidsen en oude militaire kaarten: we blijven kijken. In de winkel horen we het verhaal achter de Sovjetkaarten die hier worden verkocht. Kaarten die na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie behouden zijn gebleven, terwijl ze volgens het verhaal vernietigd hadden moeten worden. Hoe ze precies hier terechtkwamen? Daar hangt een verhaal van omwegen en dollars omheen.
Natuurlijk willen we weten of onze eigen plaatsen ertussen zitten.
Schoonebeek? Nee.
Winterswijk dan? Ook niet, dat zal je net zien. Wel vinden we een militaire kaart van Drenthe, gedrukt in 1988, met informatie die teruggaat tot 1942. Een heel ander souvenir dan een koelkastmagneet.
Even pas op de plaats bij Cēsis
De volgende ochtend wordt er vóór tien uur al bier uitgewisseld. Rudolf raakt aan de praat met onze Poolse achterbuurman. Die heeft nog een geschikt biertje voor op de camping, Rudolf heeft nog een Texels Skuumkoppe. Visitekaartjes erbij en de kennismaking is compleet.
Daarna rijden we dwars door Riga naar buiten. Ook vanuit de camper blijven de mooie gebouwen opvallen.
Na ongeveer negentig kilometer komen we op camping Apalkans, waar we een plek aan het meer vinden. Hier mag geen muziek worden gedraaid. Rust dus, en dat bevalt ons uitstekend.
Alleen krijgt die rust de dagen daarna een minder leuke reden. Mijn keel wordt dik en ik begin flink te hoesten. Ik, Lianne, doe even een stap terug. Slapen, drinken en rustig aan. Ook onderweg kun je gewoon ziek worden.
We ontmoeten San en Ruud, die eveneens in hun camper wonen en reizen. Leuk om ervaringen uit te wisselen. Rudolf gaat ondertussen op de fiets naar Cēsis. Heuvel op, heuvel af, naar het stadje met zijn kasteel en mooie gebouwen.
Natuurlijk ook naar het kasteel van de Lidl. Voor de noodzakelijke bezichtigingen.
Tartu in de turbostand
Op 16 mei reizen we verder naar Estland. Bij Valka en Valga loopt de landsgrens door de plaats. Aan de ene kant Letland, aan de andere kant Estland. Zelfs de dieselprijs verandert hier: tijdens onze passage is die aan de Estse kant twintig cent per liter lager.
In Tartu staan we aan het water. Regelmatig komt er een bootje voorbij. Naast de camperplaats zit een restaurantje, zodat we voor het avondeten niet ver hoeven.
Rudolf bezoekt het KGB-museum, dat hem wat tegenvalt. Daarna volgt een dag waarop we allebei weinig uitvoeren. Rusten en bootjes kijken is ook een dagbesteding.
Pas op maandag ga ik weer mee de stad in. Op de fiets, met de ondersteuning in de turbostand. Dat scheelt een hoop energie. 😉
Tartu blijkt een leuke, afwisselende stad. Op het raadhuisplein staat de fontein met de kussende studenten. We fietsen langs de Johanneskerk, waar studenten zich verzamelen voor foto’s, en door Supilinn, de ‘soepwijk’. Houten huizen in allerlei kleuren geven de straten een heel eigen sfeer.
Verschillende gebouwen en musea zijn gesloten. Jammer, maar vandaag is alleen weer even buiten zijn al genoeg.
Bij Aparaaditehas, een voormalig fabriekscomplex met creatieve werkplekken en horeca, eten we een heerlijk broodje. Later ontdekken we bij de supermarkt een uitgebreid aanbod aan warm eten en salades. We nemen pastasalades mee voor bij de camper.
Via Karlova, waar we muurschilderingen bekijken, fietsen we terug. Het valt ons opnieuw op hoe schoon alles is. Dat zien we al de hele reis door de Baltische staten.
Bij de toeristeninformatie hebben we intussen iets gevonden voor de volgende dag: de Uienroute.
Alleen die naam maakt al nieuwsgierig.
Langs het Peipusmeer: de Uienroute zonder uien
Vanuit Tartu rijden we naar het Peipusmeer. Langs het water liggen dorpen waar de tradities van de oudgelovigen nog zichtbaar zijn. We zien kleurrijke houten huizen, tuinen en mensen die buiten aan het werk zijn. Veel winkeltjes en horeca zijn gesloten. De uien staan nog maar net in de grond, dus voor de bekende strengen uien zijn we te vroeg. Toch is het prachtig om hier te rijden. We stoppen regelmatig en lopen even naar het meer.
Aan de overkant ligt Rusland. Het water is zo uitgestrekt dat je eerder aan zee denkt dan aan een meer. In Alatskivi bekijken we het kasteel in zijn groene omgeving. Bij Kallaste zoeken we de rode kliffen. We vinden wel een strandje en het meer, maar de kliffen blijven voor ons verborgen. Geeft eigenlijk niet. De route zelf is al een cadeautje.
Dan verschijnt er rond tien over twaalf een waarschuwing op onze telefoons vanwege drones. Een halfuur later volgt het bericht dat het gevaar is geweken. Het is een onverwacht moment tijdens een verder rustige dag langs het water.
Voor de nacht vinden we bij Kauksi een plek onder de bomen, vlak bij het strand. Met zo’n 26 graden is die schaduw heerlijk. De vliegjes denken daar blijkbaar hetzelfde over.
Kuremäe: rust achter de kloostermuur
De volgende ochtend bezoeken we het klooster van Kuremäe. Achter de muur ligt een wereld van kerken, bijgebouwen en verzorgde tuinen. Overal zien we nonnen aan het werk. Er wordt gepoetst, geveegd en voor bloemen gezorgd.
Binnen weten we nauwelijks waar we moeten kijken. Iconen, kandelaren, schilderingen en goudkleurige details vullen de ruimte. Buiten wandelen we langs de begraafplaats, waar veel graven dezelfde soort kruizen hebben.
We lopen rustig rond. Na de kilometers van de afgelopen dagen is het fijn om hier even de tijd te nemen.
Daarna rijden we naar Narva, waar een heel andere omgeving op ons wacht.
Narva: zwaaien naar de overkant
Aan weerszijden van de rivier staat een vesting. Hier Estland, aan de overkant Rusland. De afstand is klein en de grens is nadrukkelijk aanwezig.
We eten met twee reizigers met een Zwitsers-Nederlandse achtergrond die we eerder in Tartu hebben ontmoet. Daarna besluiten we te blijven overnachten en de stad de volgende ochtend te bekijken.
Narva laat zich niet gemakkelijk omschrijven. We zien opgeknapte plekken, grote woonblokken, oude gebouwen en vervallen houten huizen. Vanuit het kasteel kijken we uit over de rivier en naar de Russische overkant.
Daar staat een groep studenten. We zwaaien enthousiast naar elkaar.
Aan onze kant hangen de vlaggen van Estland, de Europese Unie en Oekraïne. Bij de grensovergang wacht een lange rij voetgangers. Eerst in de regen, later in de zon.
Op de fiets volgen we de rivier richting Kreenholm, het grote voormalige textielcomplex. Wat een indrukwekkende gebouwen. Ook in de omliggende wijk staan nog huizen die bij het industriële verleden horen.
We proberen via een omweg dichter bij een ander fabrieksgebouw te komen, maar belanden bij de grenszone. Hier fietsen we maar niet verder, voor onze veiligheid.
Narva is geen stad waar we van het ene gezellige terras naar het andere gaan. Het is wel een plek waar veel te zien is en die ons een andere kant van Estland laat ervaren.
Via Narva-Jõesuu rijden we weer naar de kust. Strand, groen en hier en daar een sparesort. Na de stad vinden we een rustige overnachtingsplek aan de rand van een natuurgebied.
Sillamäe, de stad die niet op de kaart stond
“Staat niet op de kaart!”
Dat zeg ik wel vaker als Rudolf wil dat ik op de wegenkaart meekijk en Google Maps alweer een weg heeft gevonden die daar ontbreekt. Maar bij Sillamäe krijgt die uitspraak een andere betekenis. Door de uraniumindustrie was dit in de Sovjettijd een gesloten, geheime stad. Over de gesloten stad Sillamäe
In het museum horen we over de fabriek en het leven dat eromheen georganiseerd was. We bekijken documenten, mineralen en voorwerpen uit die tijd. Boven staat ook nog een uitgebreide verzameling oude audioapparatuur.
Buiten lopen we door brede straten richting zee. Er staan statige gebouwen, er zijn veel bomen en langs het water ligt een mooie promenade.
De stad wil graag bezoekers ontvangen. In het museum lukt dat prima met een gids die vloeiend Engels spreekt. Bij de pannenkoekenbistro wordt het iets meer puzzelen: de menukaart is alleen in het Ests en Russisch. Ook dat komt wel weer goed.
Op camping Mereoja is het vervolgens tijd voor de huishoudelijke kant van het camperleven. De was, een grote schoonmaak en ook Misty krijgt een wasbeurt.
Het sanitair is mooi, er is een keuken en via een trap lopen we naar het strand. Zon en wind helpen bij het drogen. Tussendoor zitten we lekker buiten.
Geheime bases en een flinke zeewind bij Hara
Daarna trekken we verder langs de noordkust. Bij het bijvullen van onze LPG-gasflessen helpt een Fin ons op weg. Hij herkent ons van de camping bij Cēsis. Leuk hoe je onderweg telkens weer bekenden tegenkomt.
Bij Hara vinden we opnieuw een plek met een geheim verleden. Op de voormalige Sovjetbasis werden schepen en onderzeeërs gedemagnetiseerd om hun magnetische signatuur te verminderen. Nu kun je er tussen de overblijfselen rondlopen. Over de voormalige basis van Hara
Het beton zit vol gaten, uitstekende bouten en hoogteverschillen. Geen plek voor slippers. Met windkracht zes moeten we bovendien goed opletten.
Tussen al dat verval heeft een zwaan een nest gebouwd op een halfgezonken schip. In de haven liggen inmiddels zeilboten en bij het restaurant wordt geluncht.
We rijden daarna naar camping Halemaa, op het volgende schiereiland. We zouden vlak aan zee kunnen staan, maar kiezen met deze wind liever een plek wat verder naar achteren. Wel in de zon. Bij vijftien graden is dat geen overbodige luxe. De volgende ochtend is de wind wat afgenomen en gaan we fietsen. Langs het water staan mooie huizen tussen het groen. Onderweg komen we opnieuw gebouwen tegen die bij het militaire verleden horen, waaronder het voormalige laboratorium tegenover de basis van Hara. Maar vooral de omgeving trekt onze aandacht. Groen, rustig, de zee dichtbij. Dit vinkt voor ons behoorlijk wat vakjes aan. Hier zouden we ons wel thuis kunnen voelen.
Als de wind aantrekt, keren we om. Nog even langs de supermarkt in Loksa voor een gebraden kippetje. Het avondeten is geregeld.
Tallinn voelt meteen goed
Op 26 mei bereiken we Tallinn. Vanaf hier gaan we over een paar dagen naar Helsinki. Eerst moet Misty nog naar de dierenarts voor de behandeling en registratie in haar paspoort die nodig zijn voor onze oversteek naar Finland. We vinden een praktijk buiten de stad, waar de camper gewoon voor de deur kan staan. Het bezoek is zo gebeurd en kost ons €15.
Daarna verruilen we het groen voor een grijze parkeerplaats. Niet de mooiste plek van de reis, wel praktisch voor de stad en de ferry. En met €6 per dag een stuk goedkoper dan een camping. Tallinn maakt dat uitzicht ruimschoots goed.
Soms kom je ergens en voelt een stad meteen prettig. Dat hebben we hier. Van de drie Baltische hoofdsteden wordt dit onze favoriet.
We fietsen eerst naar de markthallen en Telliskivi. In de oude industriële gebouwen zitten creatieve bedrijven, winkels en horeca. We bekijken kunst, vinden lekkere chocolade en struinen bij de markt vooral lang tussen de antiekspullen.
Voor twee euro kopen we een speldje van de Olympische Spelen van 1980.
Langs de stadsmuur en door het groen rijden we naar de Alexander Nevski-kathedraal. Onderweg zien we onverwacht de Tsjechische president Petr Pavel tijdens een wandeling. Ook die kan van het lijstje. Al wisten we nog niet dat hij erop stond.
In het Rotermannkwartier zien we hoe oude fabrieksgebouwen en moderne architectuur samen een heel ander stadsdeel vormen. Er zijn winkels en restaurants genoeg, maar we zien ook een bui aankomen.
We zijn precies op tijd terug bij de camper.
Naast onze parkeerplaats ligt Linnahall, een enorm betonnen complex. Later op de dag beklimmen we nog wat trappen om rond te kijken. Mooi vinden we het niet, indrukwekkend groot is het wel. Aan de havenkant zien we een cruiseschip vertrekken.
De verborgen verdieping van Hotel Viru
De volgende ochtend hebben we een afspraak in Hotel Viru.
Het hotel opende in 1972 en had officieel tweeëntwintig verdiepingen. De drieëntwintigste was voor de ‘techniek’. Daar zat dus de KGB. Tegenwoordig kun je die verdieping met een gids bezoeken. Over Hotel Viru en het KGB-museum
Onze gids Päivi vertelt de geschiedenis met veel gevoel voor humor. Over het afluisteren van gasten, verborgen microfoons en de controle op medewerkers. Maar ook over de handel in westerse kleding en de manieren waarop mensen binnen al die regels toch hun eigen weg vonden.
We luisteren naar de verhalen en kijken daarna uit over de stad. Dit bezoek is wat ons betreft echt de moeite waard.
Nog één keer dwalen, dan naar Finland
Voor onze laatste middag bewaren we de oude binnenstad. Vanaf het raadhuisplein dwalen we door straten en steegjes. Gevels, torens, poorten: telkens willen we weer even stoppen.
Bij de Russische ambassade staan hekken en hangen spandoeken. Verderop oogt de Zweedse ambassade heel anders. We nemen ook een kijkje bij de oude raadhuisapotheek.
Het is drukker dan in de andere steden die we hebben bezocht. Groepen volgen hun gids door de straten. Toch vinden we steeds weer iets om rustig te bekijken.
Tallinn heeft nog veel meer voor ons in petto. Maar morgen vertrekken we.
De afgelopen weken brachten ons van een kaartenwinkel in Riga naar een meer aan de Russische grens, van rustdagen bij de camper naar geheime bases en een afluisterverdieping boven in een hotel. We hebben veel gezien en onderweg ook regelmatig gas teruggenomen.
Nu staan we aan het water en ligt Finland aan de overkant. Er schijnt morgen een ferry naar Helsinki te varen, met ons erop.
Praktisch uit onze reis
Riga: vanaf onze stadscamping fietsten we in ongeveer drie kilometer naar het oude centrum.
Rust aan zee: Mereoja beviel ons goed door het sanitair, de voorzieningen en de ligging bij het strand. Bij Halemaa kozen we vanwege de wind bewust een beschuttere plek.
Tallinn: wij betaalden €6 per dag voor onze parkeerplek. We bezochten Hotel Viru met een vooraf geboekte rondleiding.
Met de hond naar Finland: voor onze reis vanuit Estland was een door de dierenarts toegediende en geregistreerde behandeling tegen vossenlintworm nodig, 24 tot 120 uur vóór aankomst. Controleer voor je eigen vertrek de actuele voorwaarden bij de Finse voedselautoriteit.
Prijzen en ervaringen horen bij ons verblijf in mei 2026.
Benieuwd naar de beelden bij onze verhalen? Op ons YouTube-kanaal 2live onderweg reis je met ons mee door Letland en Estland én kun je onze hele camperreis naar de Noordkaap en terug bekijken.
In het volgende deel varen we naar Helsinki. Tijd voor Finland en weer een stukje verder naar het noorden.
Opmerkingen